پس کوچه

قطار به موقع رسید

paskuche — Sun, 03 Feb 2008 19:30:18 GMT

***

؟؟؟

گزارش مفصل جشنواره ی سراسری غزل پست مدرن را در وبلاگ سید مهدی موسوی بخوانید۰

...

صبح غمگینی که بیدارم توی خواب حتمی /بیرون

رهگذر سرفه کنان خوابید از دهانش یکسره هی خون...

فکر می کردم به بیداری در خیابان یک نفر خندید

چشمهایم راه افتادند که صدای ترمز کامیون...

راه /افتادم از آن برج ... / توی آتش داشت می خندید

... و وقایع قبل رخ دادن پخش می شد توی تلویزیون

***

مور مورم شد از این کابوس کرم کوچک را بغل کردم

***

ـــ ((باز تو فکری؟! بی خیال بابا ! پاشو مادر! پاشو چن تا نون...))

چشمهایم را کمی بستم ... راه/ افتادم به اینجا که...

چشم بستم ... در خیابان :

ـــ (( من ...))

ـــ (( گمشو احمق ! انتر میمون!))

خنده ی پشت سرم کمک شد خم شدم روی پل و یکهو...

ـــ (( پایه هستی؟! ))

ـــ (( چی؟ ))

ـــ (( یه کم شیره س ! راستی در ضم ! یه کمم معجون ...))

***

رهگذر من نیستم ! هستم؟!

روی پل ... ؟ از برج مردادم ؟!

گیج /می خوردم به دیواره توی قبر خویش لم دادم

(( کاش نفتالین می آوردم ! مثل اینکه پارچه هاشم بید ... ))

کرم کوچک پلک را می خورد

و سیاهی توی او پاشید...

***

در پناه باران...

paskuche — Fri, 12 Oct 2007 13:01:18 GMT

(( فرقي نمي كند چه كسي از چه خسته است

اينجا مسير دايره اي شكل و بسته است ...

‍‍‌‍‌ سيد مهدي موسوي ))

قبل از هر چیز دو نکته را خدمت دوستان عرض می کنم:

ـــ اول اینکه جشنواره ی اینترنتی غزل پست مدرن با موضوع آزاد اواخر آبان ماه برگزار می شود

(مهلت ارسال آثار تا بیستم آبان است) برای کسب اطلاعات بیشتر به لینک جناب پارسا

مراجعه کنید:

اشعار عاشقانه من(رضاپارسا)

ـــ دوم خبر مربوط به جشنواره ی سراسری شعر خانه شعران تبریز (خط سوم) در دو بخش

آزاد و موضوعی ( مهلت ارسال آثار تا بیست و پنجم آبان ماه ) که جهت کسب اطلاعات

بیشتر می توانید به به آدرس زیر مراجعه کنید:

http://www.khattesewom.blogfa.com/

و دست آخر شعر:

. . .

در کائنات کودن کر هیچ کس نبود

پژواک حرفهای خودش را که می شنید:

(( پس دستها شبیه پلی نیمه کاره ماند؟!

پس دست را چه کس ...و برای چه آفرید؟! ))*

. . .

آمد و توی آینه یک ناشناس دید

وقتی دلار و ترس ترا سمت باد برد

وقتی که انتظار مرا سمت خشم ...نه!

وقتی که موج خشم به سد سکوت خورد

***

شاید زمین پیر فقط گیج می خورد!

با راه راه سطحی و دوری که بر خودش

هی می کشد برای کسی که اسیر اوست

از روز بی شکوه و سیاه تولدش..

***

تردید خنگ عکس خودش را دوباره دید:

چیزی که بود! مرده ی زنده ... و مرتعش!

مرده میان خواب عمیق رهایی و

زنده درون وحشت یک قلب بی طپش

دستی بر ای کشتن ... / چیزی بلند کرد !

چشمی میان هرزگی جاده می چرید !

(( ای ول! خانومی! مهمون من میشی امشبو؟! ))

(( آقا! تو رو خدا! یه گل از من نمی خرید؟ ))

ــــ (( می گن همون اراذل مشهوره !! کشتنش! ))

ــــ (( بابا ! کجاش شبیشه ؟! نه اصلا ! نه این نبود...))

* * *

آیا زمین پیر...؟ نه! ما گیج می رویم!

مشکل منم و تو ... نه! عیب از زمین نبود...

چیزی شبیه گریه مرا خیس می کند

در ذهن ابریم که فقط راه ... می دوم!

ــــ تمرین پوچ و سخت تحرک ـــ که زنده ش...

آیا دوباره زنده ... نمی ... می ... نمی شوم!

* * *

ما مرده ایم ـــ مثل حقیقت که مرده است ـــ

ما "ما" نبوده است همیشه تو و من است

دست تو گرم کشتن من های مسخره

دستم برای گور تو در حال کندن است...

********

.....................................................................................................

یک نکته ی دیگر اینکه متاسفانه به علت در دسترس نبودن کامپیوتر! از کافی نت به روز

می کنم و فرصت خبر دادن به همه ی دوستان را ندارم که همینجا از آنها عذر خواهی

می کنم

زیاده عرضی نیست جز:

در پناه باران

paskuche — Mon, 23 Jul 2007 07:07:18 GMT

((زندگی شاید ریسمانیست که مردی با آن

خود را از شاخه می آویزد...))

خیلی حرفها برای گفتن و نگفتن دارم که آنها را به موقعیتی مناسبتر(احتمالا هرگز!) موکول می کنم

اما این وسط حرفهایی نیز هست که از گفتن شان ناگزیرم:

اول اینکه: اگر به خاطر قولی که به بعضی از دوستان داده بودم نبود احتمالا به روز نمی کردم ...

حتی چند بار این پست را نوشتم و دوباره پاک کردم ..حس میکنم حرفی برای گفتن ندارم..

احتیاج دارم که مدتی را بدور از غوغا و جنجال های دنیا(چه مجازی و چه حقیقی!) به سر

برده وفقط فکر کنم ... اگر زمانی حرف تازه ای برای گفتن بود که برمی گردم و الا که ...

دوم: (به عنوان یک آدم بیسواد و احمق!) فکر می کنم با وجودی که شعر زمان ما توانسته است

از لحاظ فرم و زبان حرکتهای خوبی انجام دهد و از آن مرحله فاصله گرفته ایم که به قول فروغ(در یکی

از مصاحبه هایش): "پهن " را تنها به صرف اینکه بدبو و زشت است به گل و سنبل تبدیل کنیم!!

اما بیش از پیش از فقر معنایی رنج می برد هر چند که گاه دیده ام معنا را مانند آمپول

و سرم به متن شعر تزریق کنند! ولی این کار بدون یک استحاله و ته نشینی دانش در عمق

ضمیر شاعر، به شعار نزدیکتر میشود تا شعر ...

سوم : قرار بود با همکاری چند نفر از دوستان ماهنامه ای ادبی (از نوع اینترنتی اش !) راه بیندازیم

که به خاطر شرایط بسیار مطلوبی(!) که در آن به سر می برم( و می بریم!) آنرا به تعویق انداختیم

اگر تردید ها تمام شد و تصمیم به کار گرفتیم آدرس نشریه را در همین پست لینک خواهم کرد

و گرنه که معذوریم!

و دست آخر شعر:

((( . . . )))

از جهانی ندیده می آید توی یک اتفاق می ریزد

آب راکد، فضای تاریکی... ـــ خواهشا یک/ چراغ

می ریزد

۰۰۰

می خوری لقمه های مسموم زندگی را که هی بزرگ شوی

گیج از خواهشی کثیف که بعد ،می کند من مرا /به قبر فرو !

.... و تعادل کمی پس از ((گشتن)) توی این باتلاق می ریزد

توی باغی سیاه و دلمرده قارقار درخت ساکت شد

چیزهایی مریضمان کرده هی درخت از کلاغ می ریزد

چیز هایی مرا که می خوردند! من خودم را/ نمی خورم... ـــ "بازی

در نیاور بخور دوایت را... نه! بخور ! ... نه! ... الاغ! ..."

می ریزد

***

و هزار اتفاق مضحک تر....

***

(عشق هم سهم ما نخواهد شد!

مثل آبی که تشنه اش هستم و بگیری سراغ می ریزد )

۰۰۰

دیگر از اتفاق می ریزم مثل برگی که توی پاییزم

مثل تکرار "دوستت دارم" مثل اشکی که من نمی ریزم!

حالت از این فضا به هم خورده ،دیگر از زور گریه می خندی

دیگر ایمان به کفر خود داری توی مرداب خود که می گندی

***

زندگی توی روده ی یک سگ پیچ و تاب مزخرفی دارم

بوی تلخی به پیچ آخر که می فشارد مرا...

در افکارم

زندگی را دوباره می بیند در جهانی کثیف و بی فردا

سهمش از بودنش فقط رنج و آخرش هم که مثل ما اینجا...

***

و اما دو نکته که امروز(۲۸/۵ /۸۶) به مطلب اضافه می کنم:

اول اینکه: متاسفانه قضیه ی راه اندازی ماهنامه تقریبا کنسل شد!

و دوم یک خبر خوب: هر چند ماهنامه راه نیافتاد ولی بلاخره وبلاگ داستان کوتاه دوست عزیزم

صابر سلیمی به نام (( کلاغ مرده )) راه اندازی شد .. از دوستان عزیز دعوت میکنم حتما سری به آنجا

بزنند ...

www.kalaghemorde.blogfa.com

و حرف آخر:

در پناه باران...

paskuche — Wed, 30 May 2007 18:52:18 GMT

از اینکه یه کم دیر به روز کردم از همه ی دوستان عذر می خوام . ولی راستش این روزا بد جور گرفتارم و چندان فرصت و فراقتی برام نمونده

بگذریم ...

قبل هر چیز می خوام از دوستان عزیزی که به بنده لطف داشتن و با نقد و نظر سازندشون منو مورد لطف و عنایت خودشون قرار دادن تشکر کنم و به همشون می گم که همیشه منتظر حرفهای شیرین و ارزشمندشون بوده و هستم..

این دفه با دو تا غزل که یکیش نئو کلاسیک و قدیمیه و یه درد دل هستش با امام عصر و یه کار نوتر در خدمتتون هستم ...

کار اول که همون درد هستش و تقدیمش میکنم به امام عصر(عج) در درجه ی اول و بعد هم به شما:

(( *** ))

کز می کنیم ساکت و افسرده نزدیک هم به دور اجاقی سرد

اینجا همیشه فصل زمستان است اینرا کلاغ پیر خبر آورد

گفتیم وقت وقت شکفتن نیست باید صبور بود و می دیدیم

هر روز یک جوانه تلف می شد با دستهای حادثه ای ولگرد..

...

در انتظار معجزه ای ماندیم تقدیر موذیانه رقم می خورد...

اینجا تمام حادثه ها شوم اند اینجا تمام" آدمیان "*نامرد

هی منتظر نشسته و می مانید آقا! خودت بگو که بدانم من

آیا در این هزاره ی سوم هم هرگز کسی هوای شما را کرد؟!

...

کوفه همیشه کوفه ی سابق ماند! وقتی دعای عهد دروغین است

وقتی کسی به فکر ظهورت نیست آقا نیا! ترا به خدا برگرد!

***

و کار دوم:

((( ... )))

ــ (( فکر نون باش که خربزه کشکه! گشنگی عقلو از سرت برده؟!

کم بشین و غزل بگو احمق! شاعر ساده لوح دپسرده!!**))

هی خودت را بزن به بی عاری سعی کن نشنوی... نه! دیوانه

هی خودت را بخور به جای غذا! و دعا کن... ولی خدا مرده!

یا برو توی فاز پست مدرن بلکه چیزی ن/صیب{سیب} را ول کن!

عشق هم پول و شانس می خواهد نه تو .../که پشت هم بد آورده

مرغ شو و فرار کن مثل... کارگر/دان*** مرغها شده ای؟!

فیلم کرده خدا ترا بدبخت! سرنوشتت همین رقم خورده...

...

کم کم از وضع خویش می ترسی... چه بلایی سرت می آید پس؟

اضطراب شدید از آینده ... می روی به روانپزشک از بس...

ــ((خسته و دلزدم از این دنیا ... گیج و تنها میون این مردم..

نه کسی که به یاد من باشه نه کسی که یه خورده دلواپس...))

دیگر از شعر هم گریزانی ... فکر مردن ... سپس پشیمانی...

آخرش میروی عوض بشوی میکنی با زمانه آتش بس...

...

((گر چه آدم شدم! ولی باید مثل سگ/دو زدن ولی تا کی؟!...))

این شعر پایان ندارد!!!

***

* راستش خودمم از "آدمیان" هیچ خوشم نیومد ! ولی کلمه ی دیگه ای که هم منظورم رو برسونه و هم مناسب با وزنم باشه رو پیدا نکردم یا شایدم تنبلی همیشگیم بهم اجازه نداده که پیدا کنم! هر چند همون طوری که گفتم این یه کار قدیمی هستش ولی متاسفانه وقت بازگشت به گذشته و کشف واژه ی جدید رو براش پیدا نکردم! اصلا بنده وبلاگ زدم که شما این کارو بکنید نه من!!

**دپسرده تلفیقی از دو کلمه ی دپرس و افسرده س! که به ظن بنده به خاطر محاوره بودن اون بیت مشکل خاصی تو کار ایجاد نشه ..چون دیدم که تو محاوره استفاده شده!

***دان: همون "دون" هستش به معنی غذایی که به مرغها می دن تو مرغداری

.........................................................................................

{موخره(!):اما حرفی که امروز(۲۰/۳/۸۶) به این پست اضافه میکنم تا شاید تا حدودی بار گلگی دوستانم رو از دوشم برداشته باشم :

چند وقتی است که در مسافرتی اجباری(!) به سر می برم و فکر میکنم که این وضع حداقل چند ماهی ادامه پیدا کند ...به خاطر شرایط و محدودیتهای خاصی که سفر به آدم تحمیل میکنه(یکیش در دسترس نبودن کامپیوتره!) کمتر میتونم به دوستان سربزنم یا مثل سابق کامنت بذارم ...هر چند سعی خواهم کرد که لااقل برای "خواندن" مطالب دوستانی که مرا به وبلاگ زیبایشان دعوت میکنند خدمت برسم ولی کمتر وقت برای کامنت گذاشتن و احیانا نوشتن پست جدید پیش خواهد آمد...

خلاصه که کوتاهی ما را به بلندی نظر خود ببخشید...}

.........................................................................................

در پناه باران ...

paskuche — Sat, 28 Apr 2007 19:29:18 GMT

سلام...

به صفحه ی مانیتور خیره نگاه میکنم ...

هیچ حرفی به ذهنم نمیرسد برای گفتن جز اینکه یادم باشد که حرفهایی هست ...

میخواستم که ...

دلم گرفته مثل همیشه...

ببخشید شرمندم... حالم زیاد خوب نیست!

بگذریم..

یه غزل نئوکلاسیک تقدیم می کنم(که البته خیلی قدیمی هستش و قبلا هم تو وبلاگ بوده ولی حذفش کرده بودم ودوباره به اصرار بعضی دوستان تصمیم به آوردنش گرفتم)

به علاوه ی مثنوی ناتمام " جمعه" که جوهرش خیس است و مربوط به همین جمعه است و دست تک تکان را برای نقد میبوسد...

کار اول که خیلی هم از آن خاطره دارم...

(((( *** ))))

پلنگ شد که بجنگد نشد خودش را کشت

...

تفنگ شد ! که بجنگد نشد خودش را کشت

هجوم لشکر زشتی به شهر را می دید...

قشنگ شد که بجنگد نشد خودش را کشت

حصار مخفی شیشه میان آدمها...

و سنگ شد که بجنگد نشد خودش را کشت

...

به نام نامی پرچم به اوج قله رسید...

سه رنگ شد که بجنگد نشد خودش را کشت

...

فرشته ماهی قصه میان صیادان

نهنگ شد که بجنگد...

نشد...

خودش

را

کشت ...

***

و کار تازه :

(((جمعه...)))

غروب ساکت جمعه و سوز سردی که

دویده در تن پوک و مریض مردی که

دچار فصل خزانی همیشگی یا که...

که ته کشیده درونش امید فردا که..

دوباره فصل قشنگی شروع...

پایان یافت!

و تکه های خودش را که در خیابان یافت..

شروع کرد به مردن!

و کم کم ک پوسید...

و توی قبر بغل دستی اش خدا را دید!

***

هجوم مفرط جمعه : هجوم تنهایی

و انتظار دروغ دمی اهورایی...

نبرد باطل اشک و غرور مردانه!

فرار حرف غریب خوشی از این خانه

به آسمان و زمین خاک مرده پاشیدن

و ابرها پر شاش و ...

ولی نشاشیدن!

دچار حس تهوع ش...

نفرت از بودن

پی خلاص و رهایی از این مرض / بودن ...

***

... غروب خسته ی جمعه که بر زمین آوار

شده است و میچکد آرام بر در و دیوار

و من که چشم به راهم...

تکیده و مفلوک

درون جمعه ی تیره

و ساکت و

متروک...

چقدر جمعه غلیظ است !

ــــ (( {خسته خواهی شد...*}

به دست جمعه ی ظالم شکسته خواهی شد...))

صدای گنگ اذان هم بلند ...

ــــ (( نه ! بس کن! )) ...

ــــ ...

((( ***)))

* { از فروغ فرخزاد . }

در پناه باران...

paskuche — Wed, 11 Apr 2007 17:15:18 GMT

راستش غزلی که قولش را داده بودم هنوز کامل نکرده ام یعنی راستش حوصله نداشتم! و فک میکنم که اساسا حوصله ی کار کردن رویش را بعدا هم پیدا نکنم

اما با غزل دیگری در خدمتتان هستم و ...

...

شروع قصه از اینجا که: در بیابانی...

نه!نه! ولش بکن !

اصلا!

: به زیر بارانی

که از تراکم دود و غبار تیره شده

و تو شبیه خودت نه! شبیه انسانی

موفق و متمدن و باکلاس

آرام

پیاده روی گلی را هی از خیابانی

به جای دیگر و ... بعدش که خوب خسته شدی

*** به گوشه ای تک و تنها

نشسته

سیگاری چاق میکنی

و میزنی زیر خنده

که هیچ کس متوجه نشد که نقابت را

پشت و رو گذاشته ای!

***

نه! بگذریم...

ولم کن!

ترا به قرآنی

که در تمامی عمرت دست هم نزدی

بگو! من از چه بگویم ؟!

از اینکه پایانی

کثیف و مسخره داری؟

و اینکه خوشبختی ...

کنار روسپی و

دزد و

قاتل و

جانی...

چه لحظه های قشنگی!

و عشق خواهی کرد

از اینکه پشت یکی را ...

ـــ ... ...؟

نه! از همانانی

که عشق را به قشنگی پول می فهمند!

درون بستر شهوت کمی بخارانی!!

و با کمال وقاحت بگو:((خدایی نیست))

بگو :((عزیز دلم می... ترانه میخوانی؟!))

ــــ ((من از دیار گل و بلبل و ...))

...

...< صدای ضبط >...

ــــ (( کمش کن! ای!

تو!

مزخرف! مگر نمی دانی

که شعر می...

...

خفه شو ! اه

که شعر می گویم...

***

و شعر تازه ام افتاده زیر بارانی...

*****

در پناه باران

paskuche — Sat, 31 Mar 2007 15:52:18 GMT

حرف ادامه ی همان و روز نیز ادامه ی همان روز نازیبای دیروز است...

به زودی با کار جدیدی در خدمتتان خواهم بود اما فعلا...

ـــ((دل و دماغ برای نفس کشیدن هم

نمانده است برایم برو و بعدن هم

سراغی از من و شعرم نگیر))

ــــ ...

ـــ(( اه! ول کن!

مگر که با تو نبودم؟! بعد از این من هم...))

... و بغض تلخ و کثیفی گلوی من را بست

ــــ نه قلب کوچک آدم که سنگ و آهن هم... ــــ

؟؟؟

بقیه اش بماند برای بعد (گفتم که فعلا دل و دماغ ندارم!) و تا اون موقع هم منتظرم که بهم بگین اساسا ارزش اینکه روش کار بشه و نوشته بشه رو داره یا نه؟

فعلا باغزلی از دو ست خوبم آقای غلامی که بی مناسبت نیست با نامگذاری سال جدید (سال کوروش کبیر) در خدمتم:

((( *** )))

ای مادرٍء زنازده فرزند کیستم ؟؟

من آریایی ام؟عربم ؟صهیونیستم؟؟

کابین تو تا به احمد ومحمود میدهی!

ایران :چگونه روی دوپایم بایستم؟

وقتی به ریش منصب من درتزلزل است!

باید ریا کنم که بگویند بیستم

آشو کجاست ؟ تا بسراید ز ظلمتم

کوروش کجاست ؟تا که ببیند که چیستم

دنیاگذشت و من چو خری بار از کتاب

بی نعل و دم بریده سرآغاز پیستم!!

اینجا مرا به بزم ادب جا نمی دهند

چون جیره خوار سفره ی نا اهل نیستم

نفرین کنم تو راکه به اجدادمن چه رفت

نفرین کنی مرا که چه تسلیم زیستم

خو داده ای مرا به (غلامی) و بردگی !

خو کرده ام به اینکه نباید بایستم !

حالا که ظلم ما وتو با هم برابر است

بر حال شاعران ز ته دل گریستم

...

در پناه باران

paskuche — Tue, 20 Mar 2007 14:08:18 GMT

...

آن روی سگم هم که بالا بیاید ...

دربرابر تو فقط دم تکان میدهم!

...

paskuche — Mon, 19 Mar 2007 18:39:18 GMT

این روزا اینترنت و وبلاگ و شعر و خلاصه هر چیزی که باهاش سر و کار دارم همه یه جور در رون نه چیز دیگه به خصوص که دوستان همدلی هم که دور و ورم بودن یه چن وقتیه که نیستن ... خلاصه کنم...

...با یه غزل در خدمتتون هستم :

***

شاید بگویی(( با کسی کاری نداری))

یا که ((برای بودن اجباری نداری))

حتی برای ثبت خود در جمع اموات

فکر خرید قبری و ... باری...

نداری

دست تو را می بندد و می بینی آن وقت

چاره بجز تسلیم و بیگاری نداری

تازه شروع ماجرا! ...فرعون!

... جادو!

و اژدها یا دست کم ماری نداری!

هی خود خوری درجا زدن زجر و شکنجه

راهی به غیر خود کشی داری!؟ ...نداری

...

چیزی بجز رنج از مسلمانی ندیدم

من می روم کافر شوم... کاری نداری؟

***

paskuche — Fri, 16 Mar 2007 10:19:18 GMT

...

پروانه در دهان گلی گوشتخوار مرد

گل در عزای کشتن فصل بهار مرد

آدم از انزوای مدرنیته هم گذشت

رفت و پس از هزار دهه توی غار مرد

گرداب خون و آتش و در لحظه ای غریب

صدها حسین(ع)در پی یک انفجار مرد

...

آقای نوح کشتی خود را فروخت بعد

در آبهای وحشی دندانه دار مرد

گویا سپاه ابرهه فانتوم خریده بود

مرغ عذاب مهلکه پیش از فرار مرد

لیلی که با حمید و حسن دستگیر شد

مجنون درون جوی خیابان خمار مرد

...

شب ها گذشت و هیچ کسی روز را ندید

خورشید خوب قصه به بالای دار مرد